Δευτέρα, 26 Ιουνίου 2017

Ηλίας Πετρόπουλος

"Τα ρεμπέτικα είναι συνδεδεμένα με την προσωπική μου ζωή. Γι’ αυτό και δεν τα ακούω πια. Γιατί φύγανε όλοι αυτοί οι άνθρωποι που μέσω αυτών γνώρισα τα ρεμπέτικα, που ήσαν φίλοι μου, που τους αγαπούσα. Τον Τσιτσάνη τον γνώριζα από παιδάκι. Δέκα ετών ήμουν και τον θυμάμαι που έπαιζε σ’ ένα παραθαλάσσιο κέντρο. Στεκόμουν όρθιος και τον άκουγα! Για να φτάσω ίσαμε εκεί περπατούσα αμμουδιά- αμμουδιά, βούταγα στη θάλασσα και σκαρφάλωνα στον μόλο που ήταν ψηλός πέντε μέτρα, και στεκόμουνα και τον άκουγα…. Νύχτα φυσικά! Τώρα τι δουλειά έχει ένα παιδί δέκα ετών εκεί, αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Έτσι έκανα όλη μου τη ζωή!" (1)
Image result for ηλίας πετρόπουλος
Τα παραπάνω απλά λόγια εξηγούν -πιστεύω- με τον καλύτερο τρόπο την πολυετή ενασχόληση του Ηλία Πετρόπουλου με τα ρεμπέτικα τραγούδια. Αλλά και τον τρόπο που δούλεψε πάνω στο θέμα του. Αυτός ο τρόπος δεν συνάδει βεβαίως με την επίσημη (δηλαδή την ανώδυνη και σε πολλές περιπτώσεις καθεστωτική) επιστήμη της λαογραφίας, ούτε –πολλώ δε μάλλον- με τον τρόπο των σημερινών «ρεμπετολόγων», που εκμεταλλεύονται με τον πιο προσοδοφόρο γι’ αυτούς τρόπο το δρόμο που εκείνος άνοιξε. Ο Πετρόπουλος ακολούθησε την παρόρμηση που τον έσπρωξε από μικρό παιδί να παρακολουθεί το διαφορετικό, αυτό που στα μάτια των πολλών φάνταζε μηδαμινό. Οπότε, ήταν ηλίου φαεινότερο πως το μουσικό background των ερευνητικών του δραστηριοτήτων θα ήταν τα τραγούδια που άκουγαν και έπαιζαν οι άνθρωποι στους οποίους εστίαζε την προσοχή του. Εκείνοι που σύχναζαν σε ταβέρνες και καρβουνιάρικα (η που τους συνάντησε κάποια από τις φορές που «φιλοξενήθηκε» στις φυλακές) και οι οποίοι διηγούνταν ιστορίες που κέντριζαν τη φαντασία του. Σιγά- σιγά, άρχισε να κατανοεί πως οι ιστορίες αυτών των ανθρώπων έπρεπε άμεσα να καταγραφούν:   «Επιθυμία μου να καταγράψω αυτές τις μνήμες. Να μη σβηστούνε. Σύντομα άρχισα να συλλέγω και αντικείμενα….. Υποχρέωση του λαογράφου είναι βασικά η συγκέντρωση υλικού. Το υλικό! Στη λαογραφία το στέρεο μέρος είναι το υλικό, ποτέ η θεωρία. Η θεωρία θα πεθάνει. Σε δύο χρόνια η σε εξήντα δύο, θα πεθάνει. Το υλικό δεν πεθαίνει ποτέ. …Πάω μια φορά πάνω στον Βύρωνα να βρω τον γερο- Ασίκη. Μου’ πανε  πως ζει αφημένος, χαμένος, τον κοροϊδεύανε τα παιδιά. Εκεί βρίσκω την κόρη του και μου λέει πως πέθανε πριν λίγες μέρες. Μου’ δωσε φωτογραφίες, διαβατήριο, τα χαρτιά του. Τα όργανά του όμως δεν τα πρόλαβα. Τα είχε πουλήσει η κόρη του για ένα πενηντάρικο. Κάτι αριστουργήματα, κάτι ούτια φερμένα από τη Μικρά Ασία». (2)

Image result for ηλίας πετρόπουλος ρεμπετικα τραγουδια
Εκείνο που πριν απ’ όλα θα πρέπει να πιστωθεί στον Πετρόπουλο, ανεξάρτητα από την άποψη που έχει κανείς για τα συμπεράσματα στα οποία κατέληξε στα γραπτά του (η για την 100% εγκυρότητα των στοιχείων και πληροφοριών που παραθέτει για τραγούδια και δημιουργούς, και εδώ καλό θα ήταν να μην ξεχνάμε την εποχή που έκανε την έρευνα, όταν δηλαδή η κοινή γνώση πάνω στο αντικείμενο «ρεμπέτικο» ήταν σε εμβρυακό επίπεδο), είναι ότι το σύνολο των ευρημάτων του –όργανα, φωτογραφίες, χειρόγραφα κλπ- είναι εδώ και πολλά χρόνια, όταν ακόμα εκείνος ζούσε, κατατεθειμένα στη Γεννάδειο Βιβλιοθήκη και μπορεί να τα δει όποιος θέλει. Σε αντίθεση με την πρακτική άλλων, που έτυχε να βρεθούν στα χέρια τους ανέκδοτοι στίχοι κορυφαίων δημιουργών του ρεμπέτικου, τους οποίους όχι μόνο δεν φρόντισαν να εκδώσουν -ως όφειλαν- όλα αυτά τα χρόνια, αλλά και τους διαχειρίζονται αυθαίρετα, επιλέγοντας τους συνθέτες που θα κληθούν να τους μελοποιήσουν σήμερα, κάτι που μας βάζει σε εύλογες απορίες για το «αζημίωτον» μιας τέτοιας δοσοληψίας, ιδίως όταν ξέρουμε ότι πρόκειται περί εθνικής κληρονομιάς   Η σκέψη του Πετρόπουλου για τα ρεμπέτικα βασίζεται σε τρία θεμελιώδη αξιώματα, το πρώτο εκ των οποίων είναι ότι «… τα ρεμπέτικα είναι μικρά απλά τραγούδια που τραγουδούν απλοί άνθρωποι. Αν και κατ’ αρχήν ερωτικά, τα ρεμπέτικα είναι στο βάθος μάλλον κοινωνικού περιεχομένου τραγούδια» (3)   
Το δεύτερο αξίωμα έχει να κάνει με την ταξική συνείδηση του ρεμπέτικου, την οποία θεωρεί δεδομένη. Με την θεώρησή του μάλιστα επί της πάλης των τάξεων να επεκτείνεται και στα -απολύτως διακριτά μεταξύ τους- μουσικά είδη που αντιστοιχούν στις αντιμαχόμενες κοινωνικές τάξεις. Αλλά και στην ηθική, που μας φέρνει στο μυαλό κάποιες πρώιμες μαρξιστικές προσεγγίσεις, των αρχών του αιώνα: «Ο κυριότερος και αποτελεσματικότερος εχθρός του ρεμπέτικου υπήρξε η τρέχουσα ηθική, που συνήθως είναι η ηθική των ηλιθίων. Η ηθική και η εξ αυτής απορρέουσα πειθαρχία της αρχούσης τάξεως απέναντι στα αισθήματα, στις θέσεις, ακόμα και στην αισθητική των ρεμπέτικων τραγουδιών, ήταν γι’ αυτά εκ των προτέρων καταδικαστική Η αστική τάξη χαρακτηρίζει σαν βούρκο, παράνομους, υπόκοσμο, λάσπη και σαπίλα τους ακουσίως πάμφτωχους, υπονοώντας ασφαλώς ότι οι κρατούντες νόμιμοι και είναι έντιμοι, και εν τινι μέτρω μεγαλόκαρδοι. Υπ’ αυτήν την έννοιαν η ζωή του μάγκα είναι αμαρτωλοί, το δε τραγουδάκι Ριρίκα, εσύ’ σαι πράμα παιδί μου γερό είναι ηθικοπλαστικόν» (4)   
Το τρίτο αξίωμα έχει να κάνει με τη σύνδεση του ρεμπέτικου με τη Φάρα, τη μεγάλη κατηγορία ανθρώπων που κατά καιρούς έχουν δοσοληψίες με το νόμο. Οι οποίοι έχουν πολλές υποδιαιρέσεις μεταξύ τους μεν, αλλά στο σύνολό τους αποτελούν το συλλογικό υποκείμενο του ρεμπέτικου, με τον ίδιο πάνω- κάτω τρόπο που η παραδοσιακή εργατική τάξη του 19ου αιώνα ήταν εκείνη που θα πραγματοποιούσε τη σοσιαλιστική επανάσταση.   Δύσκολα θα μπορούσε να ισχυριστεί κανένας πως τα αξιώματα αυτά εξακολουθούν να βρίσκονται σε ισχύ, τουλάχιστον με τον -αρκετά μηχανιστικό, ομολογουμένως τρόπο που εκείνος τα εννοούσε τότε. Είναι φυσικό, αν αναλογιστούμε την εξέλιξη της επιστήμης της κοινωνιολογίας Σε κάθε περίπτωση πάντως, η πολύχρονη έρευνα του Ηλία Πετρόπουλου ήταν έδωσε το έναυσμα για να τεθεί στην ημερήσια διάταξη η γενικότερη έννοια «ρεμπέτικο». Και αν θα ήθελα να τον παραβάλλω με κάποιον, θα διάλεγα τον Γιάννη Ψυχάρη, τον πρώτο συνειδητό –και συχνότατα ακραίο η άστοχο, δεν έχει καμιά απολύτως σημασία- πιονιέρο του δημοτικισμού Μ’ αυτή την έννοια, κατανοώ απολύτως τη φράση που του απευθύνει ο Γ. Π. Σαββίδης και που υπάρχει στο οπισθόφυλλο των Ρεμπέτικων Τραγουδιών: «Δεν μπορώ να φανταστώ την Ελλάδα χωρίς την καύλα σου».     

Σημειώσεις: 1. Απόσπασμα από τις μαγνητοφωνημένες αναμνήσεις του Ηλία Πετρόπουλου, που δημοσιεύτηκαν στο τεύχος- αφιέρωμα σ’ αυτόν του περιοδικού Μανδραγόρας (τεύχος 18-19, Οκτώβριος 1997, σελ. 11) 2. Ο.π. σελ 11-12 3. Ηλίας Πετρόπουλος: Τα Ρεμπέτικα Τραγούδια, τρίτη επανέκδοση, Εκδ. Κέδρος, σελ. 12 4. Ο.π. σελ. 20   Από το αφιέρωμα του περιοδικού ΕΝ ΒΟΛΩ στον Ηλία Πετρόπουλο, τεύχος 28, Μάρτιος 2008. 
Πηγή: 
www.musicpaper.gr

Image result for ηλίας πετρόπουλος ελλάδος κοιμητήρια΅
Δες και το ντοκιμαντέρ: 
Ηλίας Πετρόπουλος - Ένας Κόσμος Υπόγειος 
https://www.youtube.com/watch?v=KevocVfHT-g

DIY Βάφτιση Καραβάκι

Το νησί δίνει από μόνο του το θέμα!

Η μαμά δεν αφήνει κανένα μεταλλικό κουτί από κρέμα ή γάλα να πάει χαμένο...
Η θεία Μαρία αναλαμβάνει μαζί με τη φίλη της την Εύη το καλλιτεχνικό σκέλος!!!


                                                     Για να μην τα πάρει ο αέρας τα γεμίζουμε με βότσαλα και αρμύρα..!









Δένουμε τις χειροποίητες μπομπονιέρες "καραβάκι" που μας έφτιαξε με μεράκι η Φωτούλα κι ο άντρας της (γύψινο, σε διάφορα χρώματα με σεμπρεβίβα)









Και τις στολίζουμε στα χειροποίητα καφασάκια μας!


Πραγματικά, δε χρειάζονται πολλά πράγματα.. Μόνο να 'χεις τον αέρα με το μέρος σου!

Καλοτάξιδος ο νεοφώτιστος.!!!

Σόλων Λέκκας

Τεχνίτης της πέτρας, τραγουδιστής, ερασιτέχνης οργανοπαίκτης και χορευτής. Ο Σόλων Λέκκας μάς δέχτηκε στο σπίτι του και μας μίλησε για όλη του τη ζωή, για το σημερινό αφιέρωμά μας στον αγαπημένο αυτό «αμανετζή» της Λέσβου.
Τεχνίτης της πέτρας, τραγουδιστής, ερασιτέχνης οργανοπαίκτης και χορευτής. Ξέρει, όπως ο ίδιος λέει, όλους τους παλιούς σκοπούς και τα λόγια των παλιών μικρασιάτικων τραγουδιών, από όπου κρατούν και οι ρίζες του, και βουτώντας στην ψυχή του τραγουδάει τους αγαπημένους του αμανέδες, με τους οποίους και έχει γίνει γνωστός σε όσους τον αγαπούν. Απλός, χωρίς να περιμένει πολλά από τη ζωή, εκτός από ό,τι έχει σχέση με τη μουσική, αφού… αυτή είναι η ζωή του. Ο Σόλων Λέκκας μάς δέχτηκε στο σπίτι του και μας τράταρε κάποια από τα καλούδια του: τυρί φτιαγμένο από τα χέρια του, προβατίνα στο τσουκάλι, κουκιά μαγειρευτά, λαχανικά από τον μπαξέ του, λίγα μόνο από όσα έχει στο σπίτι του και του χαρίζουν αυτάρκεια. Και μας μίλησε για όλη του τη ζωή, για το σημερινό αφιέρωμά μας στον αγαπημένο αυτό «αμανετζή» της Λέσβου, που η φωνή του έχει κάνει γνωστά τα τραγούδια της μικρασιατικής παράδοσης του νησιού σε όλη την Ελλάδα.

Ο Σόλων Λέκκας γεννήθηκε στην Πηγή το 1946. Οι γονείς του, Δήμητρα και Ευστάθιος, έφεραν στον κόσμο έξι παιδιά και ο ίδιος ήταν ένα από τα δύο αγόρια της οικογένειας.
Από τον Αρβανίτη παππού του πέρασε στην οικογένεια η τέχνη της πέτρας, που γνώρισε μεγάλη ακμή στην ευρύτερη περιοχή των μικρασιατικών παραλίων, αλλά και στα χωριά της Λέσβου. Ο πατέρας του Σόλωνα, ο Ευστάθιος, τεχνίτης της πέτρας κι εκείνος, έφτιαχνε σέτια (πεζούλες) στα ελαιοκτήματα, για να συγκρατούν το χώμα γύρω από τα ελαιόδεντρα. Ήταν δουλειά χρονοβόρα, που απαιτούσε ειδική τεχνική. «Τότε το λάδι ήταν ακριβό, το μόνο πολύτιμο πράγμα στη Μυτιλήνη. Με ένα βαρέλι λάδι έκανες γάμο», εξηγεί ο Σόλων. «Ο πατέρας μου μας έπαιρνε μαζί του στο χωράφι και μαγειρεύαμε κρέας με μανέστρα, μακαρόνια, πατάτες κ.λπ.. Σα μωρά, τη μια δεν είχαμε τίποτα και την άλλη είχαμε τα πάντα.»
Δεν ήταν, όμως, τα ελαιοκτήματα και τα σέτια η προτεραιότητα του ίδιου και των αδελφών του: «Εγώ ήθελα να σηκωθώ πρωί, να πάρουμε με τα αδέλφια μου το γαϊδουράκι και να κόψουμε ξύλα στο δάσος, να τα πουλήσουμε στα χωριά και να πάρουμε λεφτά. Το παίρναμε κρυφά, αφού ο πατέρας μου ήθελε να πάμε να κουβαλήσουμε πέτρες. Πηγαίναμε για ξύλα, μαζεύαμε σταφύλια στο δρόμο, κάναμε βόλτες στη θάλασσα κ.λπ.. Μας μάλωνε, αλλά μετά από μία - δύο μέρες πάλι τα ίδια…»
Μπάνιο, ωστόσο, δεν έμαθε ποτέ. Μέχρι και σήμερα δεν έχει βουτήξει ποτέ στη θάλασσα, παρά μόνο τα πόδια του και τα χέρια του.

«Τραγουδώντας» στην πέτρα…
Έμαθε, όμως, να δουλεύει την πέτρα και στη συνέχεια άρχισε να φτιάχνει τις γνωστές χειροποίητες βρύσες του σε όλο το νησί, σε δημόσια σημεία, αλλά και σε σπίτια. «Παλιά πήγαινα έτσι, χωρίς σχέδιο, κι έφτιαχνα ό,τι μου έβγαινε. Τώρα που πέρασαν τα χρόνια, φτιάχνω εδώ τα πιο πολλά σχέδια και πηγαίνω έχοντάς τα έτοιμα. Είναι ακριβές οι βρύσες, γιατί θέλουν πολλή δουλειά. Δεν είναι όπως το μηχάνημα που βάζεις την πέτρα και την κόβεις με ακρίβεια, αυτές θέλουν πελέκημα στο χέρι. Είναι και ανάλογα το σπίτι και την αυλή που έχεις: αν είναι ένα σπίτι με έτοιμη πέτρα, θα κάνεις και τη βρύση έτσι. Αν είναι το σπίτι παραδοσιακό με πέτρα, κάνεις και τέτοια βρύση. Τώρα τελευταία έχει μερικούς ακόμη τεχνίτες, ο καθένας τα φτιάχνει με τον τρόπο του.»
Ο Σόλων, όμως, «πάντρευε» πάντα την τέχνη της πέτρας με την τέχνη της μουσικής και τους αγαπημένους του αμανέδες, που από μικρός μάθαινε στο χωριό του, ακούγοντάς τα από τους παλιούς τραγουδιστές του χωριού του στο καφενείο ή τους συγγενείς του. «Η οικογένειά μου τραγουδούσε. Σε κάθε χωριό, Καγιάνι, Κεραμειά, Πάμφιλα, Ίππειος, Πηγή, είχε δύο με τρία άτομα που έλεγαν αμανέ. Εμένα μου άρεσε η μουσική αυτή και πήγαινα στα πανηγύρια και τις γιορτές με μουσικές δικές μας, μυτιληνιές και μικρασιάτικες. Τρομπέτες, κλαρίνα, ούτια, βιολιά - τα καλύτερα βιολιά είχε η Μυτιλήνη, τα έδειχναν με το δάχτυλο, να άκουγες να κλαις. Τώρα αυτοί πεθάνανε ούλοι…» Επί 40 ολόκληρα χρόνια πήγαινε, όπως λέει, στα πανηγύρια με το άλογο και φορώντας την παραδοσιακή μυτιληνιά φορεσιά, που ακόμη και σήμερα φοράει σε κάθε εμφάνισή του και συνοδεύει τον παλληκαρίσιο του χορό.
«Η ζωή μου είναι μουσική. Και τις βρύσες όταν τις κάνω, τραγουδώ. Την ώρα εκείνη παίρνεις τον καφέ σου, ανάβεις ένα τσιγάρο, πρέπει να μην έχει θόρυβο πολύ, ούτε αέρα, ούτε συννεφιά, γιατί έτσι δε σου έρχεται η έμπνευση - ούτε για τη μουσική, ούτε για τη βρύση. Πρέπει να είναι λιακάδα, ησυχία, να μη σε ενοχλεί ο κόσμος και να κλείσεις τα μάτια, να σκεφτείς πώς θα κάνεις τη βρύση. Όταν πια πιάνεις και φτιάχνεις το σχέδιο που σκέφτεσαι, σφυρίζεις σκοπούς παραδοσιακούς. Μουσική με δουλειά είναι το ίδιο, είναι αδέλφια, πρέπει να το νιώθεις.»


Κάνοντας οικογένεια…
Από το 1966 έως το 1968 υπηρέτησε τη θητεία του στο Στρατό στο Ναύπλιο, το Χαϊδάρι και την Πτολεμαΐδα. Ακόμη και τότε, τον φώναζαν στα γλέντια που έκαναν και αυτός πήγαινε και τραγουδούσε τους αμανέδες του.
Επιστρέφοντας στη Λέσβο, άρχισε να παίζει με όλους τους μεγάλους παλιούς μουσικούς του νησιού: το Χαρίλαο Ρόδανο (βιολί), τον Κώστα Ζαφειρίου (σαντούρι και μπουζούκι), το Γιάννη Σουσαμλή (σαντούρι) και άλλους Αγιασώτες μουσικούς, εργαζόμενος επαγγελματικά ως τραγουδιστής.
Το 1971 παντρεύτηκε την πρώτη του γυναίκα, την Κωνσταντίνα, από τα Κεραμειά, και μετοίκησε εκεί. Έμειναν μαζί οκτώ χρόνια περίπου και έφεραν στον κόσμο δύο παιδιά, τη Χαρούλα και το Στρατή. Δεν ταίριαξαν, όμως, και όπως λέει και ο ίδιος «αν δεν ταιριάζεις με έναν άνθρωπο, χωρίζεις».
Μη αντέχοντας τη μοναξιά και το βαρύ κλίμα των Κεραμειών και της Πηγής μετά το χωρισμό του, ο Σόλων αποφάσισε να ζήσει στη Μυτιλήνη. «Άμα χωρίσεις, μετά δεν μπορείς να κάτσεις στη μοναξιά. Στη μοναξιά μπορεί να χάσεις και το μυαλό σου. Κι εσύ να θέλεις να φύγεις από το γάμο, έχεις μια στενοχώρια γιατί άφησες τα παιδιά, το σπίτι, την οικογένειά σου. Με πείραξε ο χωρισμός, ανακατώθηκε η οικογένεια…»
Δεν άργησε, όμως, να γνωρίσει τη δεύτερη γυναίκα του, τη Βαγγελιώ, μέσα από προξενιό που του έκαναν στην πόλη. Μαζί έζησαν 20 χρόνια γάμου, έχοντας βρει αρμονία και αγαπώντας πολύ ο ένας τον άλλο. Η Βαγγελιώ αγαπούσε τα παιδιά του Σόλωνα και του στεκότανε σε όλα. Κάπου τότε ήταν που ο Σόλων «έπιασε» επαγγελματικά τα τραγούδια και τους αμανέδες. Πάντα στο σπίτι τους, μάλιστα, είχαν μουσικούς και έκαναν τραπέζια για κόσμο.


Φεύγοντας από τα όρια του νησιού
Το 1997 τα τραγούδια του Σόλωνα ηχογραφήθηκαν μέσω του ερευνητικού προγράμματος του Πανεπιστημίου Αιγαίου «Κιβωτός του Αιγαίου» μαζί με άλλους παλιούς μουσικούς της Λέσβου, όπως ο τραγουδιστής και οργανοπαίκτης Νίκος Παραλής (Λαβίδας) από την Ερεσό, και περιλήφθηκαν στη μουσική έκδοση «Μουσικά Σταυροδρόμια στο Αιγαίο». Αργότερα, εισήγηση του καθηγητή του Τμήματος Πολιτισμικής Τεχνολογίας και Επικοινωνίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου Δημήτρη Παπαγεωργίου, με θέμα «Ο Λέσβιος μερακλής και τραγουδιστής Σόλων Λέκκας: όψεις και εκδοχές της “Ανατολής” στις λεσβιακές μουσικές πρακτικές», έχει παρουσιαστεί στο Ε΄ Διεθνές Συνέδριο Ιστορίας με τίτλο «Μυτιλήνη και Αϊβαλί (Κυδωνίες), μια αμφίδρομη σχέση στο Βορειοανατολικό Αιγαίο», που το 2003 διοργάνωσε το Κέντρο Νεοελληνικών Ερευνών (ΕΙΕ) με την Εταιρεία Λεσβιακών Μελετών και το Κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών.
Πριν από 15 χρόνια περίπου, χάρη στο Μυτιληνιό μουσικό Βασίλη Βέτσο, καθηγητή στο Μουσικό Σχολείο Θεσσαλονίκης, τον οποίο μύησε στο ούτι και τη μουσική του, ο Σόλων γνώρισε και τον καθηγητή Χάρη Συμεωνίδη, καθώς και άλλους μουσικούς που ως έδρα τους είχαν τη Θεσσαλονίκη. Με αφορμή αυτές τις γνωριμίες, το 1997 βρέθηκε για πρώτη φορά στη συμπρωτεύουσα και άρχισε να εμφανίζεται επαγγελματικά σε διάφορους χώρους, αρχίζοντας από το μουσικό χώρο «Μπαμ Τερλελέ» του Χάρη Συμεωνίδη.
«Αρέσανε στον κόσμο της Θεσσαλονίκης τα μυτιληνιά και τα μικρασιάτικα τραγούδια και ερχόταν ουρά. Οι μουσικοί που έπαιζα ήταν όλοι από Θεσσαλονίκη. Έχει πολλούς ωραίους μουσικούς η Θεσσαλονίκη και είχα την τύχη να γνωρίσω πολύ καλά παιδιά. Έχω μάθει και σε πολλούς νέους, είχα πάει και στο Μουσικό Σχολείο το 2005 και μου άρεσε που είδα να έχουν τόσα παραδοσιακά όργανα - ούτια, κανονάκια, βιολιά, λαούτα…»
Στα χρόνια που ακολούθησαν έκτοτε, εμφανίστηκε σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας (Αθήνα, Κρήτη, Χαλκιδική, Σαμοθράκη κ.α.) και συνεργάστηκε με πολύ σημαντικούς μουσικούς, ανάμεσα σε αυτούς ο βιολιστής Γιώργος Ψάλτης, ο Απόστολος Τσαρδάκας (κανονάκι), ο Λευτέρης Παύλου (κρουστά), ο Δημήτρης Μυστακίδης (λαούτο), ο Κυριάκος Καλαϊτζίδης (ούτι) κ.ά.. Από ηχογραφήσεις που έχει κάνει σε διάφορες ζωντανές εμφανίσεις του, κυκλοφορούν σήμερα μεταξύ των φίλων του εκτός εμπορίου, με ιδιωτική πρωτοβουλία, αρκετά CD με τίτλο «Οι Νόμοι του Σόλωνα».
Το 2005, ο Σόλων ήταν ένα από τα τρία πρόσωπα των οποίων την «παράλληλη» ζωή αφορούσε το ντοκυμαντέρ «Μέθεξις», μαζί με τον παπα-Αναστάση από την Ήπειρο και τον καθηγητή Θανάση Βαλαβάνη, ιδρυτή της σχολής οργανοποιίας της ΝΕΛΕ Σερρών. Το ντοκυμαντέρ απέσπασε το πρώτο βραβείο στο 7ο Φεστιβάλ Ντοκυμαντέρ της Θεσσαλονίκης, αποσπώντας τις καλύτερες κριτικές για τον τρόπο με τον οποίο παρουσιάζει τις ζωές των τριών πρωταγωνιστών του.
Image result for σόλων λέκκας


Χωρίς το άλλο μισό…
Πριν δύο χρόνια ο Σόλων έχασε «την αγαπημένη του γυναίκα», τη Βαγγελιώ, χωρίς να έχουν κάνει μαζί παιδιά. Αυτός είναι ο μεγάλος του καημός κι αυτό που του έχει στοιχήσει περισσότερο από όλα. «Ήταν καλή κοπέλα, άγια. Νιώθω τύψεις, γιατί έπρεπε να της κάνω περισσότερα καλά. Όχι ότι κακοπερνούσε, όλα της τα έκανα, πηγαίναμε και πολλές βόλτες, αλλά ήθελε πιο πολύ να βγαίνει, λες και το ήξερε ότι θα πεθάνει.»
«Για κανέναν άνθρωπο που έχασα δε με πείραξε τόσο, όσο για τη Βαγγελιώ. Ήταν καλός άνθρωπος και είχαμε ταιριάξει γι’ αυτό. Ποτέ δεν έκανε παράπονα, δε ζήλευε. Είχαμε το σπίτι μας, τον μπαξέ μας, ήρθε ο διάολος και την πήρε. Από τότε, η ζωή μου έχει χαλάσει. Λέει ένα στιχάκι: “Όσοι μ’ ακούν που τραγουδώ, λένε χαρά πως έχω, μα εγώ έχω στην καρδούλα μου πίκρες, καημούς και τρέχω”. Κι ένα άλλο λέει: “Παρηγορώ την την καρδιά, μα δεν παρηγοριέται. Της λέγω χίλια ψέματα, μα εκείνη δε γελιέται”. Ό,τι κι αν κάνεις, το θυμάσαι. Μπορεί ο χρόνος να σε γιατρεύει λίγο, να συνηθίσεις τον πόνο και να μην πονάς τόσο, αλλά ο πόνος δεν παύει να υπάρχει. Τώρα αν με βάλεις με την καλύτερη γυναίκα και την πιο όμορφη, δε θα γιατρευτεί ο πόνος. Εγώ θυμάμαι τη γυναίκα μου. Ας ήμασταν χώρια, αλλά να μην πέθαινε…»
Σήμερα ζει μόνος του στο σπίτι του στο Καγιάνι, παρέα με τα ζώα του, τα φυτά και τα δέντρα του, που του δίνουν όσα χρειάζεται καθημερινά. Μαγειρεύει κάθε μέρα, έχει το γάλα του, φτιάχνει το τυρί του και ένα σωρό άλλες νοστιμιές, είναι αυτάρκης και συχνά δίνει και σε φίλους ή σε γείτονες.
Τα παιδιά του ζουν στη Μόρια και τη Μυτιλήνη και έχουν πολύ καλή σχέση και συχνή επαφή με τον πατέρα τους, ενώ καμάρι του είναι ο μικρός Σόλωνας, ο 10χρονος εγγονός του, που αναμφισβήτητα έχει πάρει από τον παππού του στους χορούς και στα τραγούδια.
Ο Σόλων δεν είναι «ούτε ευχαριστημένος, ούτε δυσαρεστημένος» από τη ζωή του, αφού, όπως λέει, πέρασε πολλά δύσκολα χρόνια και ακόμη δύσκολα περνά. Δεν τον πειράζει όμως. «Αν δεν έχει και δυσκολία η ζωή, αν τα έχεις όλα έτοιμα, δεν έχει νόημα. Πρέπει και μια μέρα να μην έχεις φαΐ, να πεινάσεις, να δεις πώς νιώθει και ο άλλος ο άνθρωπος που πεινάει.»
Τι σκέφτεται όταν τραγουδάει; «Όταν θες να πεις έναν αμανέ, σκέφτεσαι μια εικόνα λυπηρή ή χαρούμενη. Σκέφτομαι εικόνες περασμένες. Τώρα που έχω χάσει πατέρα, μάνα, χώρισα, έχασα και τη Βαγγελιώ, έχω πολλά μαζεμένα για τον αμανέ.»

Όνειρα και σχέδια ζωής…
Πριν από λίγο καιρό, ο Σόλων βρέθηκε στο Τμήμα Λαϊκής και Παραδοσιακής Μουσικής του ΤΕΙ Ηπείρου, ώστε να ηχογραφήσει με τη συνδρομή γνωστών και φίλων του μια σειρά από 20 περίπου τραγούδια της Λέσβου και της Μικράς Ασίας, μέσα από μια συνεργασία του ΤΕΙ Ηπείρου και του Πανεπιστημίου Αιγαίου, αλλά και πολλών μουσικών, εγχείρημα που βρίσκεται σε εξέλιξη.
Σε εξέλιξη βρίσκεται και ένα ντοκυμαντέρ που ετοιμάζει για τον ίδιο η σκηνοθέτις και καθηγήτρια πανεπιστημίου Έλενα Χόρτη.
Όνειρό του, όπως λέει, αφού «ζηλεύει τα άλλα τα μέρη», να δημιουργηθεί ένας σύλλογος αποκλειστικά Λέσβιων μουσικών, μια ορχήστρα που θα διοργανώνει συναυλίες και μουσικές βραδιές, προβάλλοντας τη μουσική παράδοση του νησιού. Δεν του αρέσει η κατάσταση που έχει επικρατήσει σε σχέση με τη μουσική στη Λέσβο. Ο Σόλων μένει πιστός στο παραδοσιακό ύφος και είναι αυστηρός με τους νέους μουσικούς: «Παλιά ήταν αλλιώς. Τώρα κάνουν μια συναυλία παραδοσιακή και βάζουν μέσα αρμόνιο… τι χρειάζεται; Δεν είναι άσχημο όργανο, ωραίο είναι, αλλά ανάλογα πού θα είναι το γλέντι, να βάλεις και τη μουσική. Τα πανηγύρια που κάνουν τώρα εδώ είναι σαν την “ανεμότρατα”, ο καθένας παίζει ό,τι θέλει. Με ένα μπουζούκι τα παίζουν όλα, ακόμη και τσάμικο.»
Δεν είναι ικανοποιημένος, ούτε από το επίπεδο πολλών μουσικών. «Βγαίνουν πολλοί, παίρνουν μια κιθάρα, ένα μπουζούκι κι ένα αρμόνιο… θα πρέπει να ξέρεις όμως για να πας. Παλιά δεν είχε μουσικούς που ήταν δεύτεροι, δεν τους έπαιρναν, γιατί όλοι ήξεραν να παίζουν πολύ καλά και το πανηγύρι ήταν σημαντικό γεγονός. Αυτό περίμενε ο κόσμος για να ακούσει μουσική. Τώρα, κάθε μέρα έχουμε τηλεοράσεις, μαγνητόφωνα, δίσκους… Κάθε τόπος έχει τα τραγούδια του. Εδώ στη Μυτιλήνη θα τραγουδήσεις τα δικά σου τραγούδια, όχι του αλλουνού, θα πεις τα μικρασιάτικα, αφού είναι το μόνο νησί που δεν έχει νησιώτικα. Άσε που εδώ στη Μυτιλήνη ο κόσμος είναι πολύ ωραίος, ο τόπος είναι πανέμορφος, πιο ωραίο μέρος δεν υπάρχει. Είναι καταπράσινη, έχει πολλά ωραία έθιμα, είναι κρίμα να μην τα κρατάμε.»


Επίλογος
Μπορεί να μένει μόνος του, όμως ο Σόλων είναι αγαπητός και ευπρόσδεκτος σε κάθε παρέα και έχει πολλούς φίλους τόσο στη Μυτιλήνη όσο και σε άλλες περιοχές της Ελλάδας, που συχνά τον επισκέπτονται. Πολλοί από αυτούς, μάλιστα, νέοι άνθρωποι, μουσικοί που τον έχουν συνοδέψει στους αμανέδες και στα τραγούδια του και φίλοι καρδιακοί. «Λένε “με το στραβό κοιμάσαι, αλλήθωρος σηκώνεσαι”. Με ένα γέρο αν κάθεσαι, νιώθεις γέρος. Όταν κάνεις παρέα με νέους, ξανανιώνεις.»
Δε θέλει πολλά από τη ζωή του. Απολαμβάνει τη θέα από το σπίτι του και τη μουσική του. Ποια είναι η αγαπημένη του στιγμή; «Η ωραιότερη στιγμή είναι όταν θα αρχίσεις να τραγουδάς με μια ωραία παρέα. Το τραγούδι είναι γιατρικό, είναι το φαΐ, το ποτό, η ζωή μου… Και το πρωί που θα ξυπνήσεις να δεις τον ήλιο. Υπάρχει ωραιότερο πράγμα από αυτό;»…

Παρασκευή, 2 Ιουνίου 2017

Λικέρ Φράουλα

Πολύ στα λικέρ το έχω ρίξει τελευταία,
μάλλον γιατί είναι μια "εύκολη" ασχολία που τονώνει τις αισθήσεις
και ανεβάζει αμέσως τη διάθεση!

Λοιπόν, να τι μπορείς να φτιάξεις -και να χαρίσεις δωράκι- 
με 1 κιλό βιολογικές φράουλες, 
1,5 κιλό λευκή κρυσταλλική ζάχαρη και 1 λίτρο ρακή:
σπιτικό λικέρ φράουλα
Και λικέρ και μαρμελάδα! Αμ λικέρ, αμ μαρμελάδα!
Επιμελήθηκα και λίγο τη συσκευασία βέβαια..

Αφού διάβασα λοιπόν 5-6 συνταγές έκανα την εξής δικιά μου:
Έπλυνα καλά τις φράουλες και τις έκοψα στα 4 ή στα 6 κομμάτια.
Τις έβαλα σε γυάλινο βάζο με 750 γραμμάρια κρυσταλλική ζάχαρη
και τις έλουσα με 800 ml ρακή και 200 ml βότκα!
Έκλεισα με σελοφάν και φύλαξα στο ντουλάπι για 3 ημέρες,
ανακινώντας 2-3 φορές, όποτε το θυμόμουν...

Εβγαλα με τρυπητή κουτάλα τα κομμάτια φράουλας και τα έβαλα στο κατσαρολάκι 
με 3 κούπες κρυσταλλική ζάχαρη. Σιγοέβρασα μέχρι να δέσει η μαρμελάδα μου! 
Δεν είναι για παιδιά γιατί μυρίζει αλκοόλ! 
Βγήκε 2 βάζα και δεν ξέρω αν είναι η τέλεια μαρμελάδα, πάντως δεν πήγε τίποτα χαμένο..!
σπιτική μαρμελάδα φράουλα
Μετά, σούρωσα το λικέρ και έβρασα τη ζάχαρη που είχε μείνει στον πάτο με 2 κούπες νερό 
και 1 κούπα ακόμη ζάχαρη. Επειδή είχε "ρουφήξει" ρακή, άργησε πολύ να δέσει το σιρόπι 
και το ήθελα κάπως πυκνό για να μη χαλάσει το λικέρ, καθώς η φράουλα είναι ευπαθής. 
Όταν κρύωσε το σιρόπι το ένωσα με το ποτό και αμέσως το έβαλα στα μπουκάλια! 
Παρόλο που η φράουλα δεν είναι και το αγαπημένο μου φρούτο, 
η μυρωδιά και η γεύση του λικέρ ήταν το κάτι άλλο! 


Είναι πανεύκολο, το συνιστώ ανεπιφύλακτα..! 

Παρασκευή, 7 Απριλίου 2017

Χειροποίητες Λαμπάδες για το Xeblogarisma

Κατάφερα και φέτος να φτιάξω για το πασχαλινό παζάρι 
που διοργανώνει το Ξεblogarisma
10 λαμπάδες, μετρημένες 10! 
Κάτι είναι κι αυτό.. 
Για τις έγκλειστες μαμάδες που δεν έχουν αυτή την "πολυτέλεια"! 


Δυο διπλά κεράκια με χειροποίητα ασημένια σκουλαρίκια και μπαλίτσες φελτ

διπλά κεράκια με σκουλαρίκια φελτ
Δυο λαμπάδες με γυάλινο βαζάκι με φελλό, ώστε να γράψεις την ευχή ή το μήνυμά σου!
 λαμπάδες "γράψε το μήνυμά σου"
Δυο λαμπάδες με ρομαντικό ύφος και φυσικά υλικά
λαμπάδες "ρομαντικές"

Τρεις λαμπάδες με κρεμαστά στοιχεία: ασημένια σκουλαρίκια, βραχιολάκι και γούρι

λαμπάδες με κρεμαστά στοιχεία
Και μια που μυρίζει άνοιξη για πάντα και..Κύθηρα! Κρεμαστά γλαστράκια με σεμπρεβίβες..


λαμπάδα με γλαστράκια σεμπρεβίβας


Καλό Πάσχα σε όλους! Και του χρόνου καλύτερα..!


 Για την ιστορία...

Το 2007 μια χούφτα bloggers παίρνει την πρωτοβουλία να στηρίξει τα παιδιά που ζουν στις φυλακές Ελαιώνα Θήβας και τις μητέρες τους.

Στην αρχή με τη συγκέντρωση ειδών καθημερινής φροντίδας, που έχουν ανάγκη τα παδιά και οι μητέρες, καθώς πολλές απ’ αυτές είναι άπορες -και την αποστολή τους στο κατάστημα κράτησης του Ελαιώνα (πρώην Κορυδαλλού). Σε χώρους όπως ο «Ορίζοντας» στην Κατεχάκη στήνεται ο πρώτος κουμπαράς κι ένα μικρό παζάρι με κόμικς, φωτογραφίες και αντικείμενα τέχνης. Ακολουθεί πάρτυ!

Μέσα σε διάστημα ενός έτους η ομάδα των bloggers οργανώνεται σε ειδικό blog που ονομάζεται «Xeblogarisma», συγκεντρώνει ρούχα, παπούτσια, παιχνίδια -αλλά και πολλά βιβλία σε ειδική εκστρατεία. Η κρίση βαθαίνει και τον Δεκέμβριο του 2008 η Ομάδα συνειδητοποιεί ότι στηρίζοντας τη ζωή όσων «την πληρώνουν τελικά» -σε μια Ελλάδα που όσοι διαπράττουν εγκλήματα εναντίον μας καταφέρνουν να τη γλυτώνουν- συμμετέχει ενεργά σε ό,τι συμβαίνει κάνοντας μια πράξη συλλογική, δημοκρατική και πολιτική.

Το 2009, ‘10 και ‘11 το Xeblogarisma ανοίγεται σε χώρους όπως η Δημοτική Αγορά Κυψέλης και το «Cabaret Voltaire» στο Μεταξουργείο. Στο «Cabaret» φιλοξενούμαστε αφιλοκερδώς και μάς τιμά με τη συνεργασία του ο καλλιτέχνης του Θεάτρου Σκιών Ιάσονας Μελισσηνός!

Οι εκστρατείες συλλογής ειδών συνεχίζονται και φτάνουν τις εννέα μέσα στο 2009μόνο! Τα παζάρια συνεχίζονται επίσης, Χριστούγεννα και Πάσχα,  κι οι αποστολές στη φυλακή πολλαπλασιάζονται. Το ίδιο και οι ευχαριστήριες επιστολές της Κοινωνικής Υπηρεσίας των φυλακών με τις υπογραφές των Κυριών Ψαράκη και Μουσχή. Ειδική μνεία πρέπει να γίνει στη συγγραφέα Μάρω Βαμβουνάκη, που τον Ιανουάριο του 2009 στηρίζει αυθόρμητα, με μεγάλο αριθμό βιβλίων, την προσπάθεια της Ομάδας.

Τον Μάρτιο της ίδιας χρονιάς οι κρατούμενες στις φυλακές Θήβας εξεγείρονται αντιδρώντας στη δολοφονία της Κατερίνας Γκουλιώνη, ενώ κρατούμενοι σε άλλες φυλακές κάνουν στάσεις διαμαρτυρίας και πολίτες συγκεντρώνονται έξω από τις φυλακές Ελαιώνα. Το Xeblogarisma καλεί σε συνάντηση για τη συγκέντρωση ειδών αλλά και τη συζήτηση τρόπων στήριξης των γυναικών. Η Ομάδα συνειδητοποιεί ότι τα παιδιά χρειάζονται πολύ μεγαλύτερη προστασία από είδη πρώτης ανάγκης... Το ίδιο και οι κρατούμενες.

Όσο πιο κοντά πλησιάζουμε, τόσο μεγαλώνει ο τρόμος από την έλλειψη αυτών που ονομάζουμε «στοιχειώδη» και θεωρούμε «αυτονόητα»: το μηχάνημα που είναι απαραίτητο για την κολπική εξέταση των τοξικοεξαρτημέων γυναικών που εισάγονται στη φυλακή ...εκκρεμεί. Ενώ με παρέμβαση του Συνήγορου του Πολίτη η κολπική έρευνα απαγορεύτηκε τον Σεπτέμβριο του 2009, μαρτυρίες αποκαλύπτουν ότι συνεχίζεται. Οι κρατούμενες υποβάλλονται σε έλεγχο κατά τρόπο πρωτογονο και προσβλητικό της αξιοπρέπειάς τους. Ελλείψει της απαραίτητης υποδομής για την επανένταξη των φυλακισμένων, φαινόμενα όπως η «ιδρυματοποιημένη» Χριστίνα Κυριμοπούλου, που έχει ζήσει όλη της τη ζωή πίσω από κάγκελα και αδυνατεί να επιβιώσει έξω απ’ αυτά, δεν αντιμετωπίζονται. Η μόνη λύση είναι η κατά περίπτωση φροντίδα των κρατουμένων. Η μόνη λύση είναι να συνδυαστεί ο σωφρονισμός με την εκπαίδευση, ψυχική υποστήριξη και μέριμνα επανένταξης των γυναικών. Χωρίς την υποστήριξη κρατικών φορέων δεν υπάρχει επιβίωση έξω από τα καταστήματα κράτησης. Οι φυλακές δεν είναι χώρος εγκλεισμού μόνο, η αποφυλάκιση δεν είναι πανάκεια. Έτσι, η δημιουργία του Σχολείου Δεύτερης Ευκαιρίας το 2008, με διευθυντή τον Κλήμη Πηρουνάκη, ανοίγει ένα παράθυρο ελπίδας ρίχνοντας μια γέφυρα προς τον έξω κόσμο. Ούτε μία απόφοιτη του Σχολείου δεν υποτροπίασε και δεν επέστρεψε στη φυλακή μέχρι τώρα –αυτό από μόνο του μάς λέει πολλά...

Η συνειδητοποίηση της ευρύτητας του θέματος οδηγεί το Xeblogarisma στη συμμετοχή στην Ημερίδα «Κοινωνία – Έγκλημα – Εθελοντισμός / Η συμβολή δικτύων εθελοντικής δράσης στην πρόληψη και αντιμετώπιση της παραβατικότητας», που οργανώνει το Εργαστήριο Ποινικών και Εγκληματολογικών Ερευνών της Νομικής Σχολής τον Ιούνιο του 2010.

Και όχι μόνο: Μέσα σε τρία περίπου χρόνια δράσης το Xeblogarisma έγινε, από μια παρέα 10 bloggers, Ομάδα 125 υποστηρικτών που αναζητά αποθηκευτικό χώρο για τον εξοπλισμό των παζαριών της. Προσφέρει χρηματικά ποσά σε αποφυλακίσεις και, σε συνεργασία με τις κοινωνικές λειτουργούς των φυλακών, παρέχει ηθική και υλική συμπαράσταση σε οικογένειες κρατούμενων γυναικών. Όλ’ αυτά σε πείσμα της κρίσης, που έριξε κατακόρυφα την προσφορά των ιδιωτών, αλλά και την κρατική χρηματοδότηση των φυλακών.

Το 2011 συνεχίζουμε με αποστολές που πλαισιώνουν τα παζάρια μας. Στη φυλακή υπάρχουν πια εργαστήρια σε μόνιμη βάση, όπως το Μουσικό Τμήμα και το Καλλιτεχνικό Εργαστήρι. Υπάρχει επίσης κάτι που έλειπε από καιρό: τηλεψυχιατρική σε συνεργασία με την Μη Κυβερνητική Οργάνωση «Κλίμακα». Υπάρχουν βιβλιοθήκες και ιατρείο.

Το Xeblogarisma καταφέρνει, χάρις στην οικονομική συμβολή του κόσμου, να αγοράσει και να εγκαταστήσει αξιόλογη ηχητική εγκατάσταση και κονσόλα φωτισμού στην αίθουσα ψυχαγωγίας της φυλακής. Με προσφορές καλλιτεχνών από διάφορους χώρους υπάρχει πλέον η δυνατότητα για ομάδες μουσικής, κινηματογραφικών προβολών, χορού, θεατρικής έκφρασης, κλπ.

Στις αρχές Ιουνίου του 2012 το Xeblogarisma αγοράζει και οργανώνει την κατεπείγουσα αποστολή βασικών ειδών διατροφής στις φυλακές Κορίνθου. Συνολικά 223 κιλά από όσπρια, ρύζι, αλεύρι, λάδι, κ.α. αγοράζονται από τη Βαρβάκειο Αγορά και μεταφέρονται στην Κόρινθο με τη βοήθεια της Ομάδας Συμπαράστασης Κρατουμένων εκεί. Στο τέλος του ίδιου μήνα (21/6/2012) το Xeblogarisma παραδίδει στην «Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης Διωκόμενων Οροθετικών» είδη πρώτης ανάγκης -όπως τηλεκάρτες, καφέ και τσιγάρα- για τις 24 οροθετικές κοπέλλες που βρίσκονται προφυλακισμένες στις φυλακές Κορυδαλλού. Ο στιγματισμός και η διαπόμπευσή τους μάς σοκάρει. Αντιδρούμε με τον τρόπο που ξέρουμε: την αλληλεγγύη. Τον Οκτώβριο του 2013 εξασφαλίζουμε την πλήρη ιατροφαρμακευτική τους κάλυψη και φροντίζουμε το πρόβλημα της έλλειψης ζεστού νερού κατά την κράτησή τους.

Το 2012 και ’13 τα παζάρια της Ομάδας φιλοξενούνται στο Πνευματικό Κέντρο του Αγίου Νικολάου Ραγκαβά στην Πλάκα και στον Πολυχώρο «Άρδην» στο Σύνταγμα. Με έργα κρατουμένων από το σπουδαίο Εργαστήρι Ζωγραφικής και χειροτεχνίες αποφυλακισμένων που έχουν ενταχθεί σε εκπαιδευτικά προγράμματα της Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης «Επάνοδος» να στολίζουν, κυριολεκτικά, τα χειροποίητα τρόφιμα και ποτά μας, τα ρούχα και τα είδη διακόσμησης. Έτσι, τον Μάρτιο του 2013η Ομάδα  πραγματοποιεί το δεύτερο σημαντικό έργο της στη φυλακή: εμπλουτίζει την παιδική χαρά με καινούργια παιχνίδια. Οι κούνιες, η τραμπάλα, ο μύλος και τα κουνιστά ζωάκια συμπληρώνονται τον Οκτώβριο του 2014 με την κάλυψη του χώρου από πλάκες καουτσούκ, για την ασφάλεια των παιδιών την ώρα του παιχνιδιού.

Καθώς η κρίση βαθαίνει, ο αντίκτυπός της φτάνει όλο και πιο έντονα στη φυλακή: το 2013, για πρώτη φορά, δεν λειτουργούν καλλιτεχνικά εργαστήρια. Το κόστος μετακίνησης είναι αποτρεπτικό για τους περισσότερους εθελοντές... Η δημιουργική διέξοδος των έγκλειστων γυναικών περιορίζεται σημαντικά και με την υπολειτουργία, για εσωτερικούς λόγους, του εργαστηρίου ζωγραφικής. Το Xeblogarisma καλεί εθελοντές σε δράσεις επιμόρφωσης μέσα στις φυλακές, ενώ αναλαμβάνει τη στήριξη της Ομάδας Θεατρικής Δημιουργίας και Ανάπτυξης της Συναισθηματικής Νοημοσύνης.

Το Φεβρουάριο του 2014 προτείνουμε στη διοίκηση των φυλακών 5 δράσεις για τη διευκόλυνση της ζωής των κρατουμένων: την ψυχολογική υποστήριξη των μητέρων, την δημιουργική απασχόληση των παιδιών 2-4 ετών, το θεατρικό παιχνίδι, την εκμάθηση παρασκευής σαπουνιών και μια παράσταση- συναυλία. Λειτουργεί θεατρικό εργαστήρι, ενώ εγκρίνεται και πρόγραμμα κατασκευής κοσμημάτων με την υποστήριξη μας.

Το Μάρτιο του 2014 εφοδιάζουμε την πτέρυγα των μωρομάνων με 10 καλοριφέρ λαδιού, για την κάλυψη θέρμανσης των γυναικών και των φιλοξενούμενων παιδιών, ενώ το Μάϊο οι θεατρικές ομάδες Minus(two) και PocketFlat παρουσιάζουν το έργο«Post Hamlet» με τη μεσολάβηση της Ομάδας μας.

Το πασχαλινό παζάρι του 2014 γίνεται στο χώρο του αυτοδιαχειριζόμενου Θεάτρου «Εμπρός» στου Ψυρρή και το χριστουγεννιάτικο στο χώρο του Θεάτρου «Χυτήριο» στο Γκάζι. Καθιερώνουμε λαχειοφόρο αγορά και συνεργαζόμαστε για πρώτη φορά με κλόουν και με την ομάδα αφήγησης λαϊκών παραμυθιών «Οι Υφάντρες των Παραμυθιών» για την ψυχαγωγία των μικρών παιδιών στο παζάρι.

Από το Σεπτέμβριο του 2015 –έχοντας πάντα ως προτεραιότητα την αλληλεγγύη στις φυλακές- το Xeblogarisma αποφασίζει να συμμετέχει στην υποστήριξη των προσφύγων. Ξεκινώντας από τις 19/9/2015, με διανομή ειδών πρώτης ανάγκης στους πρόσφυγες που διαμένουν στην Πλατεία Βικτωρίας. Αποφασίζεται και πραγματοποιείται μία σειρά από αγορές και μεταφορές ειδών για τους πρόσφυγες, σε χώρους όπως η Νοταρά 26, ο Ελαιώνας και το Στέγαστρο στο Γαλάτσι (για το Παλαί Γαλατσίου). 

Τον Απρίλιο του 2016 παραδίδονται στις φυλακές Ελαιώνα Θήβας τα έπιπλα για το ελεύθερο επισκεπτήριο των γονιών με τα παιδιά τους. Υλοποιείται έτσι το δικαίωμα των μητέρων-κρατούμενων να δέχονται σε ελεύθερο χώρο το επισκεπτήριο των παιδιών τους, αλλά και των παιδιών που ζουν στη φυλακή με τις μητέρες τους να δέχονται τους συγγενείς τους σε χώρο που να εμπνέει ηρεμία και θαλπωρή. Η Ομάδα μας έχει τη χαρά να συμβάλλει σ’ αυτό...

Τα τελευταία δύο χρόνια τα παζάρια της Ομάδας γίνονται στο Κτίριο του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων στο Θησείο.

Σήμερα, το πλαίσιο στήριξης καλύπτει  περίπου 150 άπορες φυλακισμένες και 10 παιδιά έως 3 ετών με τις μητέρες τους. Η προσπάθεια παραμένει συλλογική και η Ομάδα αλληλέγγυα, παρά την κρίση που μαστίζει όλους μας. Παραμένει χαρούμενη που μπορεί να σπάει το άβατο των φυλακών αλλά και να ανακουφίζει, όσο μπορεί, τους πρόσφυγες και άλλους δοκιμαζόμενους συνανθρώπους.

Συνεχίζουμε να στηρίζουμε τα παιδιά, τις μητέρες και τις άπορες κρατούμενες των φυλακών Ελαιώνα Θήβας, σαν πράξη αλληλεγγύης και σαν δράση που καταδεικνύει την ανημπόρια του σωφρονιστικού συστήματος. Φυτεύοντας ένα σπόρο στις συνειδήσεις των ανθρώπων γύρω μας για το τί μπορεί να κάνει μια ομάδα -ακόμα και μια μικρή παρέα- ελεύθερων πολιτών.

Δελτίο Ταυτότητος

Οι εθελοντές του ΞΕBLOGΑΡΙΣΜΑΤΟΣ

·         διοργανώνουν (ή συμμετέχουν σε) παζάρια και άλλες εκδηλώσεις για την οικονομική στήριξη και κάλυψη καθημερινών αναγκών των παιδιών και των άπορων φυλακισμένων,

·         οργανώνουν τακτικά αποστολές ειδών πρώτης ανάγκης,

·         υλοποιούν έργα για την καλυτέρευση της ζωής στις φυλακές, όπως ο εξοπλισμός της αίθουσας εκδηλώσεων το 2011, ο εμπλουτισμός της παιδικής χαράς στον προαύλιο χώρο το 2012 και η επίπλωση του παιδικού επισκεπτηρίου το 2016,

·         οργανώνουν εθελοντικές δράσεις μέσα στις φυλακές, όπως θεατρικές και μουσικές παραστάσεις, καλύπτοντας τα οδοιπορικά των καλλιτεχνών

·         φροντίζουν για την οργάνωση δημιουργικής απασχόλησης μέσα στη φυλακή, όπως η ζωγραφική, το θέατρο, κλπ., καλύπτοντας τα έξοδα μεταφοράς και υλικών,

·         συμμετέχουν οικονομικά σε αποφυλακίσεις,

·         στηρίζουν το Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας των φυλακών Ελαιώνα,

·         συμβάλλουν στη στήριξη προσφύγων και άλλων δοκιμαζόμενων συνανθρώπων μας,

·         ευαισθητοποιούν τον κόσμο από το blog τους.


Γιατί ασχολείστε;

«Kάνανε παρανομίες και τους αξίζει να είναι μέσα. Γιατί ασχολείστε;»

Ασχολούμαστε γιατί πιστεύουμε πως όλοι αξίζουν μια δεύτερη και τρίτη ευκαιρία στη ζωή. Ασχολούμαστε γιατί τα παιδιά δεν έφταιξαν σε τίποτα, για να περνάνε τα πιο τρυφερά τους χρόνια πίσω από τα κάγκελα. Ασχολούμαστε γιατί είναι άδικοαηθέστατοι άνθρωποι, που λεηλάτησαν οικονομικά και ηθικά αυτή τη χώρα, να κυκλοφορούν ανενόχλητοι, ενώ φυλακίζονται μαμάδες με μωρά λόγω εξοντωτικών προστίμων που αδυνατούν να πληρώσουν, κάποιες φορές μόνο για την παράνομη είσοδό τους στη χώρα. Ασχολούμαστε γιατί σε όποιον διαπράττει αδίκημα επιβάλλεται ποινή στέρησης της ελευθερίας του –όχι της αξιοπρέπειας ή των υπόλοιπων δικαιωμάτων του. Κι όσο περισσότερο προστατεύεται η ανθρώπινη αξία στη διάρκεια του εγκλεισμού, τόσο ευκολότερη είναι η επάνοδος στην κοινωνία. Ασχολούμαστε γιατί σκοπός της ποινής δεν είναι η αποξένωση του ατόμου από την κοινωνία και η καταστροφή του, αλλά ο σωφρονισμός και η επανένταξή του σ’ αυτήν, όταν εκτίσει την ποινή του. Ασχολούμαστε γιατί ως κίνημα πόλης πιστεύουμε στην έμπρακτη αλληλεγγύη ως μόνη απάντηση στους γκρίζους καιρούς της απομόνωσης και της απελπισίας...


Διεύθυνση φυλακής

Για όσους επιθυμούν να στείλουν ταχυδρομικά τις προσφορές τους στις φυλακές Ελαιώνα Θήβας.
Κατάστημα Κράτησης Γυναικών Ελαιώνα Θήβας
32200 Ελαιώνας Θήβας
Υπόψη Κοινωνικής Υπηρεσίας

Tί μπορώ να προσφέρω;

ü  Τηλεκάρτες

ü  Είδη ατομικής υγιεινής για τις κρατούμενες (χαρτιά υγείας, σερβιέτες, αφρόλουτρα, σαπούνια, σαμπουάν, οδοντόκρεμες, οδοντόβουρτσες)

ü  Άνετα ρούχα (όπως φόρμες, πυτζάμες, τζην, μάλλινα, εσώρουχα σε άριστη κατάσταση)

ü  Παντόφλες και αθλητικά παπούτσια

ü  Είδη καθαριότητας (υγρό για τα πιάτα/τζάμια/γενικής καθαριότητας,  σκόνη πλυσίματος ρούχων, χλωρίνη)

ü  Είδη ιματισμού (πετσέτες, κουβέρτες, σεντόνια, μαξιλαροθήκες)

ü  Είδη κουζίνας (πιάτα, ποτήρια, μαχαιροπήρουνα, κατσαρόλες, τηγάνια, ταψιά)

ü  Γραφική ύλη (χαρτί Α4, τετράδια, μπλοκ, στυλό, μολύβια, διορθωτικό υγρό, φάκελλοι, κόλλες, ντοσιέ)

ü  Παιδικές πάνες Νο 4, 5, 6

ü  Είδη βρεφικής περιποίησης (όπως σαπούνια, σαμπουάν, κρέμες, λαδάκια, κλπ.)

ü  Ρούχα και παπούτσια για παιδιά έως 3,5 χρόνων (άριστη κατάσταση)

ü  Μωρομάντηλα

ü  Θερμός, βραστήρες, μπιμπερό, αποστειρωτήρες

ü  Παιδικά παιχνίδια, επιτραπέζια, μπάλλες

ü  Τσιγάρα

ü  Ηλεκτρικά σώματα λαδιού

ü  Υπολογιστές, τηλεοράσεις, DVD’s.



Writings on the Wall…


'Ελα από δώ...
Εδώ, που δεν υπάρχουν εξώστες στον ήλιο.
Εδώ, που φτάνει η μυρωδιά της ζωής απέξω -αχνά-

και μας σπάει τα ρουθούνια
Εδώ, που μικρά-αναμάρτητα παιδάκια, κίτρινα αμπελόφυλλα,
έχουν μαγκωθεί στο μαυρισμένο νυχάκι της νύχτας,
Εδώ, που η ελπίδα του αύριο, φλούδα ζαρωμένου 
μανταρινιού, κολυμπά σε λασπόνερα,

Εδώ, που ψυχούλες-νήπια, ξεφυλλίζουν μες τα κελιά 
όνειρα...

Γωγώ Παπαργυρίου, κρατούμενη


Μόνο την τελευταία φορά μπορέσαμε να δούμε τα παιδάκια μαζί με τις μητέρες τους. Δεν θα ξεχάσω το βλέμμα ενός αγοριού 1,5-2 ετών. Με κοιτούσε και ένιωσα ότι στο πρόσωπό μου αναζητούσε τον πατέρα του. Δεν μπορώ να περιγράψω με λόγια το πώς ένιωσα εκείνη τη στιγμή. Πάγωσα, δεν ήξερα πώς να αντιδράσω. Η λέξη «συγκίνηση» δε φτάνει. 

Αποστόλης, εθελοντής (7η εκστρατεία)


Σαν έτρεξα στους διαδρόμους της φυλακής σήμερα, είδα από κλειδωμένες ψυχούλες να ξεφεύγει η χαρά. Μύρισα γύρω μου τόση Αγάπη, αγάπη φορεμένη κατάσαρκα σαν τη φανέλα της μάνας. Είδα πανό ευγνωμοσύνης να το κρατούν αδύναμα χεράκια. Είδα χείλη να φιλούν στο στόμα τον ήλιο. Τι έγινε; ρώτησα. Μοσχοβολάει Παράδεισος ή κάνω λάθος; 

Βγαίνω στη ζητιανιά της Αγάπης, χωρίς ντροπή. Μη με αναγκάζεις να σηκώσω το ρούχο μου και να σου μοστράρω τις πληγές μου. Δεν θα το κάνω. Εδώ που η ελπίδα του αύριο κολυμπά σε λασπόνερα, ψυχούλες-νήπια μες τα κελιά. Μπορείς να σταματήσεις την αιμορραγία της σιωπής. Ελα, μπορείς. 

(απόσπασμα από γράμμα κρατούμενης στο Xeblogarisma)